Логава Сісадміна

Вось невялікая гісторыя на гэтую тэму, што адбылася ў першы дзень ліпеня. Адразу папярэжваю літар шмат. Тое што курсівам - каментары.
( Чытаць )

Ці ж мы чужынцы у сваім Краі,
Што боль ягоны ўжо не адчуваем?
На ўсё спакойна вочы закрываем
І усьляпую цэлім па сваім..

І патрапляем – жаху не суняць!
Ў натоўпе ўсе баяцца адзіноты.
Патрэбны людзям праўда і пяшчота,
Каб даць руку і не схацець адняць.

А мы чужыя рушылі дамы,
Ды самі засталіся без прытулку,
Бо сэрцу цесна у сваім завулку.
Яно б сусьветам жыла, толькі мы
Прывыклі, як злачынцы, да турмы.

Нас забіваюць – проста, не ў баі.
Ў чужых руках уласная бяздушаць.
Страляюць рэдка, больш паціху душаць.
Ці ж мы чужынцы ў сваім Краі?..

Андрэй Мельникаў

Вырашыў уцячы я з CosmosTV-шнага інэту на ByFly. У ByFly-я кошты ў два разы таньнейшыя. Ды ў іх ёсьць рэпазетар Debian ва ўнутраных рэсурсах. Мо хто карыстаў ByFly і можа што добрае/дрэннае пра яго распавесьці?

Updt: Нагледзеў мадэм D-Link DSL-2540U хто пра яго што кепскае/добрае ведае?

Тут цікавы погляд на заўтрашняе сьвята, які я падзяляю. Не пашкадуйце часу. Можаце каменціць і мне.

Зараз іду на канцэрт. У прадчуваньні нечага цікавага. Спадзяюся надзеі апраўдаюцца. Хачу ўзяць аўтограф на часопіс Guitar Player за Люты 1978 года зь ім на вокладцы. Мяне тады яшчэ і праекце не было :-P

Мне зьнесла башню на гітарах і ўсім што іх тычыцца. Калі я пагаджаўся граць у гурце я ня мог падумаць наколькі неабдумны крок я раблю. Зараз гэта як хвароба. Купляю процьму розных CD і DVD. Шукаю ў нэце інфу пра гітары, не даю спаць па вечарох суседзям. Але ж гэта вельмі цікавы сьвет. Асабліва старыя гітары і ўзмацняльнікі. Паглядзіце на іх:

http://www.guitarsmagazine.ru/read_003.php?fender-bassman
http://www.andrewsamplab.com/Amp%20Photo%20Gallery/1959_tweed_bassman.htm

Праўды яны мілашкі?

Сяджу на працы і граю на гітары. Усе з майго пакойчыка свалілі, таму я дастаў гітару, якую ўзяў на рэпу, і граю. Гары яно ўсё гарам...

Цікавы артыкул у блёгу Юрыя Дракахруста. Калі яму верыць, то як мінімум 2 мільёны беларусаў хочуць паслаць усё і ўсіх.

Вырашана канчаткова і безпаваротна, яшчэ да новага года, але толькі ўчора паведаміў на працы, што кантракт я зь імі працягваць ня буду!
Мінае роўна год і я зноўку зьбіраюся на новае мейсца працы. Не магу зразумець што гэта: вечная незадаволеннасьць, раззьвезьдзяйства ці што іншае. Ведаю дакладна што не дзеля грошаў. Тут можна было б пагандлявацца, але не хачу.
Адчуваю, што пачынаю тупець ад таго, чым займаюся зараз. Хачу дапамагаць калегам па працы, але тут чамусьці гэтым адчайна злоўжываюць, і стараюцца перавесіць на цябе як мага больш сваёй працы. Надакучыла жыць у пастаянным цэйтноце, таму тэрміны таго што трэба зрабіць вызначаюцца словамі "подержи арбуз" ці наадварот "надо было ещё вчера".
Хачу расьці і разьвівацца. Хачу працаваць з нармальнымі адэкватнымі людзьмі. Хачу нармальную працу, каб заставаліся час, сілы і жаданьне для блізкіх людзей і любімай справы. Спадзяюся я гэта знайду.

Патэлефанавалі сёньня з нумару які пачынаецца з +380.... Спадарыня прадставілася рпадстаўніком дэм сілаў. Паездзіла па вушах наконт сацапытаньня пра стаўленьне людзей да адмены ільготаў. Запыталася ці ведаю я пра збор подпісаў за нешта(ці супраць?) у гэтым ключы. І потым задала ключавыя пытаньні: ці пайду я на сацыяльны марш і ці гатовы я да нейкіх іншых дзеяньняў. Я, натуральна, адказаў, што "не".
( Пачытаць чаму... )

Здаецца з bash.org-а фраза:
"и такая дребедень целый день - то корова позвонит, то олень..."

Вось, прайшоў тэст:

Результат теста «На кого из героев „Футурамы“ ты похож»: Проф. Лила Гермес Бендер Зойдберг Фрай Эми Киф Зепп 5 2 1 7 -10 0 5 0 2 Если Вы желаете узнать больше о своем характере и о характере героев «Футурамы», то прочитайте статью «Псих-о-рама». Пройти тест.

Падчас заняткаў у касьцёле перад вянчаньннем у кагосьці ўзьнікла пытаньне: а што ж такое пекла?
На гэта хтосьці кінуў адказ: "Гэта там дзе чэрці смажаць грэшнікаў на патэльні". На што жанчына, што вяла катэхезу, адказала: "пекла гэта ня нейкае мейсца ці нешта матэрыяльнае, гэта стан душы". Словы гэтыя глыбока ляглі мне ў памяць.
Як усёж-такі мы прывязаныя да матэрыяльнага сьвету. Жыцьцё нагадвае мне кампутаровую гульню, мэта якой усталяваць новы hiscore. Толькі вымяраецца гэты лік у кожнага па-свойму: у кагосьці колькасьцю грошаў на рахунку, у іншага колькасьцю дзяўчат з якімі дзяліў ложак, у кагосьці літрамі гарэлкі.
Але што калі адкінуць матэрыяльнае? У кожнага, напэўна, здаралася такая сітуацыя: вечар ці ноч, час адпачываць але сон ня йдзе. Плыня думак ні на хвіліну не спыняючыся ляціць наперад, мы узгадваем падзеі дня, думаем пра сваё жыцьцьё. Але з цягам часу нас бяруць у аблогу змрочныя думкі: што будзе калі нас ня стане? Што будзе тады, калі тое, што ўсе нашыя блізкія і сябры прызвычаіліся атаясамляць з намі закапаюць у зямлю, ці крэмуюць? Ад такіх думак усё нутро халадзее, а нас апаноўвае адчай.
Дык вось гэты адчай, гэты стан, памножаны на бясконцасьць часу, гэтая поўная адсутнасьць надзеі, я мяркую, і ёсьць пеклам.
А што мяркуеце вы?

Жыцьцё падобнае на самападман. У дзяцінстве, калі хадзіў у садочак, марыў, што калі пайду ў школу - вось там будзе цікава, вось гэта жыцьцё пачнецца! У школе марыў пра інстытут, пра дарослае жыцьцё. Ва ўніверы думаў, што вось скончу яго, пачну працаваць, стану адмыслоўцам у нейкай галіне, узаб'юся на грошы, зьявіцца свая ўласная кватэра, сям'я. Вось гэта будзе жыцьцё!
На кожны новы год, азіраючыся ў мінулае, думалася, што гэта была толькі падрыхтоўка да чагосьці больш важнага. Што гэта важнае вось-вось надыдзе. Потым з такімі самымі думкамі прыходзіў наступны новы год. З новага году шукаю іншую працу, з наступнага месяца пачынаю зьбіраць грошы на новую гітару, з панядзелка кідаю паліць... Колькі было падобных думак. Жыццё ў будучыні.
Пазаўчора ішоў з працы дахаты. Паліў люльку. У плэеры граў Джымі Хэндрыкс. Сонца сьвяціла у вочы. Дома чакаў каханы чалавек. У гэты момант я адчуў сябе самым шчасьлівым чалавекам на сьвеце. У мяне быў шлях, была мэта, але я не сьпяшаўся, бо ведаў, што мяне дачакаюцца. У мяне быў цудоўны настрой, але я не крычаў і ня прыгаў, проста усьміхаўся людзям, бо ведаў, што мяне разумеюць. Грала музыка, салодкі дым файкі казытаў нос, а я спакойна сабе ішоў. Бо ведаў, што калі скончыцца музыка, я памяняю батарэйку, калі скончыцца люлька я набью яшчэ тытуню, а калі скончыцца вечар - заўтра будзе яшчэ адзін. І ўсё залежыць ад мяне.

1. Схапі бліжэйшую да цябе кнігу. (Не спрабуй выбраць кнігу, вазьмі тую, што бліжэй за астатнія у дадзены момант!)
2. Адчыні старонку 123.
3. Знайдзі трэці сказ.
4. Запосьці яго на сваім ЖЖ разам з гэтымі інструкцыямі.

У мяне:
"Однако процесс не может ответить на сигнал такой программы, когда он находится в пространстве ядра операционной системы."

Сісадмин, ёптаць...

Апошнім часам мяне канкрэтна торкае ад блюзу. Электрычнага. Слухаю Gary Moore, Joe Bonamassa, Stevie Ray Vaughan. Дзіка хочацца папоўніць свой плэйліст яшчэ чымсьці з блюзу. Можна і не электрычнага. Мо хто здолее падзяліцца дыскамі, ці спасылкамі, ці хаця б назвамі.

Учора мне сказалі, што я "лашара" :-) таму што даўна нічога ня пісаў у свой ЖЖ. Цяжка з гэтым не пагадзіцца. Вось такі я не арганізаваны чалавек, нават нататнік не магу весьці. Заўсёды запісваю тэлефоны і справы на дзень на розных цыдулках, якія потым губляю. Мабыць мне падабаецца вечная хаатычнасьць у маім жыцьці.

Хаця з іншага боку, апошнім часам пачынаюць раздражняць людзі, якія дадаюць у маё жыцьцё яшчэ больш хаосу. То лінух камусьці трэба запісаць(такія ўсплываюць 2-3 разы на тыдзень). То ўсплываюць старыя знаёмыя, якіх даўна ня бачыў, і прапаноўваюць далучыцца да сустрэчы-п'янкі, і хвілін 10 уламваюць па тэлефоне(ну няўжо нельга было дамовіцца хаця б за дзень). То тэлефануюць ня менш старыя знаёмыя, якіх некалькі гадоў ня тое, што ня бачыў, а нават ня чуў, і просяць дапамогі у набыцьці новага кампа, ці вырашэньня праблем са старым. І ўсе крыўдуюць, калі адмаўляеш.

Вось так і жыву балансуючы паміж хаосам і упарадкаванасцю.

Калі прыязджаю да бацькоў, часьцяком размова спаўзае на дзіка не любімую мною тэму. Матывуючы тым, што мне калісьці вельмі даўна(я тады быў яшчэ дзіцёнкам) пашэнціла выйграць у латарэйку, яны заахвочваюць набываць латарэі кшталту "Супер.." ці "Ваша...". Года паўтары адбрэхваўся як мог. А потым вырашыў паспрабаваць. І вось зусім нядаўна злавіў сябе на думцы, што праходзячы каля цётачак, што гандлююць магічнымі кавалкамі паперы, усур'ёз задумваюся ці не набыць.
Паспрабаваўшы прааналізаваць гэтую сітуацыю прыйшоў да вынікаў зусім не чаканых для сябе. Мысьлю што гэтыя латарэі патрэбны дзяржаве ня толькі як крыніца дадатковых уліваньняў у бюджэт, але і як фактар стрымліваньня незадаволенасьці.
Звыйчайны чалавек, які десьці працуе, наўрадці можа лёгка вырашыць свае фінансавыя праблемы. Набыць нешта больш дарагое за шмоткі і ежу - складана. Узровень заробку не дазваляе. Што з гэтым рабіць? Шукаць новую працу? Ну вырасьце заробак даляраў на 100... Кардынальна нічога ня зьменіцца. Эканоміка у нас ня тая. А што трэ зрабіць каб гэта зьмяніць? Ну і далейшы накірунак думак я думаю зразумелы. Тут і да плошчаў не далёка...
І тут як чорт з табакеркі выскоквае цётачка з каляровымі фанцікамі. Ня трэба ніякіх актыўных дзеяў, дастаткова толькі купіць квіточак, сесьці у патрэбны час ля тэліка і тупа крэсьліць лічбы. Астатняе вырашыць яе вялікасьць Фартуна. Нават калі яна Вам і ня ўсьміхнецца. Гэта ня Ваша віна, гэта квіточак такі трапіўся. Не пашэнціла. Але ж Вы самі зрабілі усё што маглі. Нават афіцыйныя сайты, калі правяраць квіток на іх, кажуць "Ваш билет не выиграл". Заўважце, гэта ня Вы недарэка. А гэта квіток такі. І зноўку пачынаюцца пошукі гэтага самага, шчасьлівага квітка...

Катастрафічна не хапае ні на што часу. Проста жах нейкі. І увесь час з'яўляюцца людзі, якія стараюцца адабраць і той час што ёсьць. З гэтым дакладна трэба нешта рабіць. Бо проста не хапае часу ані на блізкіх людзей, ані на гітару, ані яшчэ на што...